Je neemt een oudere of juist jongere werknemer vanuit een uitkeringssituatie in dienst; na het lezen van dit artikel gaan in zo’n situatie alle alarmbellen rinkelen. Want dit betekent in bijna alle gevallen extra geld. Geld dat veel ondernemers laten liggen, meestal omdat ze er niet bekend mee zijn.
Dinsdag 27 januari ondertekende ik samen met minister Asscher het Taalakkoord van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Daardoor behoren wij tot een van de 25 koplopers – bedrijven die als ambassadeur fungeren – en committeren we ons aan de doelstelling taalvaardigheid voor iedereen bereikbaar te maken en het taboe op laaggeletterdheid te doorbreken. Laten we daar binnen IBN nou al sinds 2011 mee bezig zijn…
In het Sociaal Akkoord is met het Nederlandse bedrijfsleven afgesproken om voor 2026 125.000 arbeidsplaatsen te realiseren voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Als echter eind 2015 minder dan 6.000 arbeidsplaatsen zijn ingevuld, treedt de Quotumwet in werking. Dat willen we natuurlijk liever niet, dus zoeken we met elkaar naar zoveel mogelijk creatieve oplossingen. Het Mixed People Concept is daar een voorbeeld van.
In steeds meer aanbestedingen wordt, naast de gebruikelijke eisen en wensen, Social Return als verplichting gesteld. Vooral aanbestedingen van overheidsinstanties bevatten deze eis. Het doel: bijdragen aan een grotere arbeidsparticipatie van mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Een nobel streven, maar wat als het project zich er niet voor leent?
Wat levert IBN eigenlijk op voor de maatschappij? Deze vraag die we onszelf stelden was aanleiding om PwC een onderzoek te laten doen naar Social Return on Investment (SROI). Hierin is echter een aantal zachte baten niet gekwantificeerd; baten die indirect een gevolg zijn van de activiteiten van IBN en zich moeilijker in geld laten uitdrukken. Om toch een beter beeld te krijgen van de zachte baten, hielden we een enquête onder medewerkers en mensen op de wachtlijst.
Steeds meer organisaties krijgen ermee te maken: vergrijzing van het personeelsbestand. Soms worden mensen als ze ouder worden verminderd inzetbaar; medewerkers bij wie door zwaar werk slijtageklachten zijn ontstaan bijvoorbeeld. Het is dan niet altijd mogelijk ander werk aan te bieden binnen de eigen organisatie. Door dit niet als een probleem maar als uitdaging te zien en creatief te denken, kom je vaak tot verrassende oplossingen.
Het is bijna zover, vanaf 1 januari treedt de Participatiewet in werking. Met de twaalf gemeenten waarmee we samenwerken hebben we ruim een jaar geleden de koppen bij elkaar gestoken. Om het doel van de Participatiewet en het bijbehorende quotum te behalen, zal er in de praktijk heel wat moeten veranderen. Met de pilot ‘500-banenplan’ slaan we de handen ineen met de gemeenten richting bedrijfsleven.
Iedereen pikt graag een graantje mee van de snelheid van de maatschappij, zoals de voordelen van social media. Op het werk daarentegen, willen we het liefst dat alles hetzelfde blijft. Ik vraag me af hoe dat komt. Mensen zijn wars van verandering, dat weten we inmiddels. Maar als je ziet wat er om je heen allemaal gebeurt, dan kun je op het werk toch niet je kop in het zand blijven steken?
Elkaar snel opvolgende technologische ontwikkelingen, de aankomende energiecrisis, ingrijpende ontwikkelingen in de zorg: de wereld verandert snel. Stilstand is nu meer dan ooit achteruitgang. Als jij niet beweegt, halen anderen je in voor je er erg in hebt.
Voor iedereen die op 31 december 2014 een dienstverband heeft via de Wsw, blijft deze wet bestaan. De instroom zal echter stoppen, waardoor de Wsw in een soort sterfhuisconstructie terechtkomt: als de laatste medewerker met pensioen gaat, zo rond 2060, zal de wet ophouden te bestaan. De nieuwe Participatiewet vervangt de Wsw, met als verschil dat hier alle mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt onder vallen; het is een combinatie van de Wsw, Wajong en Wwb.
‘Het nieuwe werken’ betekent dat medewerkers niet meer alleen op kantoor werken tussen negen en vijf, maar flexibeler, ook buiten de reguliere werktijden om. Je ziet dan dat organisaties flexibele werkplekken inrichten en medewerkers vaker thuis werken. Het doel is een optimale tijdsbesteding, en daarmee een optimaal resultaat.
De laatste tijd krijg ik steeds vaker de vraag van bedrijven om eens mee te denken over bepaalde uitdagingen waar ze voor staan. Ondernemers zijn het liefst bezig met hun vak, hun core business, want daar ligt hun kracht. Bepaalde andere zaken blijven daardoor liggen, maar moeten toch een keer aangepakt worden. Door creatief te denken kom je tot verrassende oplossingen.
Een netwerk opbouwen en onderhouden is belangrijk voor goed zaken doen en om te kunnen groeien. In dat netwerk ambassadeurs vinden, gaat nog een stapje verder. Maar dat stapje verder is cruciaal, vooral voor een organisatie als IBN. We strijden al jaren tegen vooroordelen over onze medewerkers. Je ambassadeurs weten hoe het werkelijk zit en verspreiden de juiste boodschap.
Al 20 jaar laten we zien dat we een echt bedrijf zijn. Vooral de laatste jaren merken we dat we steeds meer ondernemer onder de ondernemers worden. Dat gaat op zich dus best goed. Maar als het puntje bij paaltje komt, hebben we toch te maken met het imago dat medewerkers met een afstand tot de arbeidsmarkt kwalitatief minder werk zouden leveren. Terwijl wij dagelijks het tegendeel bewijzen!
Op 1 januari 2015 treedt de nieuwe Participatiewet in werking. Het doel van deze nieuwe wet is meer mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt aan het werk helpen. In het sociaal akkoord is afgesproken om voor 2026 125.000 extra arbeidsplaatsen te creëren. Ik merk in de praktijk dat veel ondernemers opzien tegen de nieuwe wet- en regelgeving.
In mijn blogartikel van 4 juni jl. over het Expertisecentrum Social Return, heb ik al gesproken over het feit dat steeds meer organisaties op zoek zijn naar een invulling van Social Return. Dat komt onder andere doordat ondernemers steeds meer verplicht worden mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt in te zetten. Deze eis wordt veelal via aanbestedingen opgelegd.
Heb jij op kantoor nog een postvakje? En loopt er dagelijks nog iemand met een karretje rond om de post te bezorgen en op te halen? Hoewel dit bij veel bedrijven nog voorkomt, is het eigenlijk niet meer van deze tijd. Inkomende post en facturen worden steeds vaker gedigitaliseerd, waardoor analoge poststromen snel afnemen. Daar ligt voor mij de toekomst. Het is een efficiënte manier van werken, die veel kosten kan besparen.
Er wordt al een aantal jaren over gesproken: de Participatiewet. Sinds 1 juli is de wet definitief geworden en per 1 januari 2015 wordt de wet van kracht. Voor mensen met fysieke, psychische of sociale beperkingen is het vaak moeilijk zelf een plekje te veroveren op de arbeidsmarkt. Nu bestaan er nog drie regelingen die beogen deze mensen aan het werk te helpen de Wet sociale werkvoorziening (Wsw), Wet werk en bijstand (WWB) en de Wajong (voor jonggehandicapten). Met de nieuwe Participatiewet worden deze samengevoegd
Integraal werken wil zeggen dat al het onderhoud in een wijk, van gevel tot gevel, door een partij wordt verricht. Er komt dus niet een aannemer speciaal voor het gras, een voor de verharding, weer een ander voor het plantsoen en een vierde voor de kolken of bomen. Bij integraal werken worden alle onderhoudswerkzaamheden door slechts een aannemer uitgevoerd, waardoor de klant ook maar een contactpersoon heeft.
IBN bestaat twintig jaar! Als je terugkijkt naar de beginjaren, dan is er veel veranderd; de tijd van de sociale werkplaats ligt ver achter ons. De IBN-medewerkers maken ondertussen deel uit van het reguliere arbeidsproces en verrichten minimaal 15% loonvormende arbeid. Door de jaren heen is IBN uitgegroeid van een SW-bedrijf tot een echte Social Enterprise.
