Wat is er nou eigenlijk zo mooi aan een heel nieuw jaar dat we voor de boeg hebben? 2017 is voor veel mensen vast en zeker goed begonnen met een knallend nieuwjaarsfeest, een gezellige nieuwjaarsnacht in goed gezelschap of – nog beter misschien – een mooie prijs in een loterij. Toch weet ik zeker dat nog veel meer mensen dit nieuwe jaar niet zo sprankelend zijn ingegaan.
Het nieuwe jaar begint goed. Na een lange periode van verkennen, onderzoeken en ontwikkelen beginnen we een pilot en gaan live met het Dienstencentrum Veghel. Ik vind het fantastisch dat we vanaf nu in de praktijk gaan ondervinden of onze ideeën hout snijden en het dienstencentrum potentie heeft om te groeien.
Dat werk voor onze medewerkers veel meer betekent dan alleen geld verdienen, heb ik op deze plek al vaker ter sprake gebracht. Toch wil ik jullie dit verhaal, dat ik hoorde van onze supervisor in Oss, niet onthouden. Het is verdrietig en mooi tegelijk.
Met de kerst in zicht zijn mijn gedachten bij onze nieuwe collega’s. Ondanks of dankzij de Participatiewet hebben we het afgelopen jaar vele mensen begeleid naar passend werk. Deze nieuwe medewerkers, die vaak jaren zonder werk zaten, kunnen hun familie tijdens het kerstdiner vol trots vertellen dat ze een nieuwe baan hebben. Dat vind ik fantastisch! Zij zijn echter niet de enigen naar wie mijn kerstgedachten uitgaan.
Als je binnen een sociale onderneming werkt, wordt er veel van je gevraagd. Wie wil er nou een baan waar de lat elke maand hoger ligt en constant kosten bespaard moeten worden? Waar je concurrentiepositie onder druk staat en continu verbeteren noodzakelijk is? En waar flexibiliteit van alle dag is en verloop alleen ontstaat als je daar zelf actie op onderneemt? Wat maakt zo’n baan dan toch zo aantrekkelijk?
In mijn blogartikel ‘Pak de tijdgeest, samen welteverstaan!’ heb ik toegelicht wat de plannen zijn van zeven grote organisaties in Veghel, die een bijzondere samenwerking zijn aangegaan. Na het nemen van een aantal hobbels hebben we de knoop doorgehakt: de eerste service vanuit het Dienstencentrum Veghel gaat begin 2017 live. Ik heb er hartstikke veel zin in!
Die blije gezichten, ik vind het prachtig om te zien. Onze medewerkers zeggen dan wel dat het mooiste moment van de dag het tijdstip is waarop ze naar huis mogen, maar in de praktijk zie ik iets heel anders. Hun werk is hun leven, soms echt letterlijk. Zou jij hen dit leven willen afpakken?
Vadertje Staat heeft het goed met ons voor. We mogen allemaal participeren; in werk, in de maatschappij, in scholing. Zodat we allemaal in een hokje passen en daar ons bijbehorende steentje kunnen bijdragen. Mooi toch?!
Zoals je kunt lezen in het vorige blogartikel, gelooft mijn collega Wim van Wanrooij van IBN Productie erin dat robotisering van productiewerkzaamheden nieuwe werkgelegenheid oplevert. ‘Geef die robot een hug’ is dan ook zijn devies. Het is vast geen toeval dat ook binnen IBN Facilitair wordt nagedacht over robotisering, maar dan in de openbare ruimte; het sluit aan bij de huidige tijdgeest.
Als wij in staat zijn onze producten goedkoper te produceren, zullen onze opdrachtgevers daarvan profiteren en uiteindelijk wij ook. Door de lagere subsidies stijgt de prijs van de factor arbeid. Om de kosten per product te verlagen, grijpen we daarom steeds vaker naar mechanisering en robotisering. Maar hoe moet dat nou met de mensen die hierdoor boventallig worden? Kunnen wij als sociale onderneming onze doelstellingen dan nog wel halen?